اولین برخورد من با دشت لار
یادمه اولین باری که پامو گذاشتم توی دشت لار، انگار وارد یه دنیای دیگه شدم! هواش اونقدر تمیز بود که احساس میکردم دارم با هر نفس، زندگی رو وارد ریههام میکنم. دورتادور رو که نگاه میکردی، قله دماوند مثل یه غول مهربون نگهبانی میداد به این دشت سبز و قشنگ.
راستش رو بخوای، من فکر میکردم دشت لار فقط همون شقایقهای قرمزه که تو عکسا دیدیم. ولی وقتی رفتم، فهمیدم اینجا یه دنیای کامل هست! از اون شقایقهای قرمز گرفته تا رودخونههای پرآب، از عشایری که با گلههاشون اونجان تا پرندههایی که تو آسمون پرواز میکنن.
چطوری برسم به دشت لار؟
من از تهران رفتم و دو مسیر رو امتحان کردم:
مسیر اول (راحتتر):
از تهران که بیرون زدی، برو جاده هراز. بعد از رد کردن آبعلی، میرسی به پلور. از پلور که گذشتی، یه راه فرعی میرسی به سمت سد لار. این مسیر رو با یه ماشین سواری معمولی هم میتونی بری. کل مسیر حدود ۱۲۰ کیلومتره و تقریباً ۲ ساعت طول میکشه.
مسیر دوم (ماجراجویانهتر):
این مسیر از لواسانات میگذره. باید بری سمت لواسان، بعد از اونجا به روستای ایرا و در نهایت به پاسگاه گوخانه برسی. این راه رو فقط با ماشین دو دیفرانسیل پیشنهاد میکنم چون بعضی قسمتهاش خاکی و صعبالعبوره.
نکته مهم اینه که یادت نره که برای ورود به دشت لار حتماً باید از محیط زیست مجوز بگیری. ما اول رفتیم اداره محیطزیست دماوند و بعد با مجوز وارد شدیم.
بهترین زمان برای رفتن
بهار (اردیبهشت – خرداد):
اگر میخوای اون فرش قرمز شقایقها رو ببینی، حتماً تو بهار برو. من اواخر اردیبهشت رفته بودم و واقعاً نفسگیر بود. هوا هم عالی بود، نه گرم میشد نه سرد.
تابستان (تیر – مرداد):
برای فرار از گرمای تهران عالیه. هوا خنکه و میتونی شب رو هم اونجا بمونی و کمپ بزنی.
پاییز و زمستان:
این دو فصل رو برای مردم عادی پیشنهاد نمیکنم. پاییز بارون زیاد میاد و زمستان هم برف و سرمای شدید داره.
جاهای دیدنی اش که باید حتما ببینی!
شقایقهای دشت لار:
تصورش رو بکن، یه دشت بزرگ که توش فقط گلهای شقایق قرمز روییده! من که وقتی اولین بار دیدم، تا نیم ساعت فقط عکس میگرفتم. بهترین زمان برای دیدن شقایقها از ۱۵ اردیبهشت تا ۱۵ خرداده.
دریاچه سد لار:
آبش اونقدر زلاله که انعکاس قله دماوند توش کاملاً مشخصه. ما کنار دریاچه پیک نیک کردیم و کلی عکس یادگاری گرفتیم. اگر دوست داری، میتونی قایق سواری هم بکنی.
آبشار سفیدآب:
برای رسیدن به این آبشار باید یه پیادهروی تقریباً ۱ ساعته رو انجام بدی. اما ارزشش رو داره! ارتفاع آبشار واقعاً زیاده و صدای شرشر آبش واقعاً آرامشبخشه.
زندگی عشایر:
تو مسیر ما به چندتا خانواده عشایر برخوردیم. خیلی خونگرم بودن و ما رو به چادرشون دعوت کردن. حتی بهمون دوغ محلی هم تعارف کردن. اگر رفتید، حتماً با این مردم خوب صحبت کنید.
کجا بمونیم؟
اسکان:
ما خودمون چادر زدیم. اما اگر کمپینگ دوست نداری، میتونی تو هتلهای دماوند یا آمل بمونی که حدود ۱-۲ ساعت با دشت لار فاصله دارن.
خوراک:
یادت نره غذا و آب کافی با خودت ببری. اونجا هیچ رستوران یا فروشگاهی نیست. فقط تو پاسگاه محیطبانی یه فروشگاه کوچیکه که چیزای محدودی داره.
تفریحات:
پیادهروی توی دشت
عکاسی از طبیعت
تماشای پرندهها
استراحت کنار دریاچه
صحبت با عشایر محلی
اینارو حتما قبل از رفتن بدون! “نکات مهم”
وسایل ضروری:
آب آشامیدنی (روزی حداقل ۳ لیتر برای هر نفر)
کرم ضد آفتاب و کلاه
کیسه زباله
جعبه کمکهای اولیه
لباس گرم (حتی تو تابستون)
هشدارهای مهم:
آشغال نریز! این منطقه حفاظت شدهست
به گلها و گیاهان دست نزن
از حیوانات وحشی فاصله بگیر
آتش روشن نکن
به حریم عشایر احترام بذار!
سوالایی که احتمالا برات پیش میاد
سوال: میشه با ماشین شخصی رفت توی دشت؟
پاسخ: نه دوست من! ماشین رو باید تو پارکینگ بذاری و پیاده بری توی دشت.
سوال: آنتن دهی موبایل چطوره؟
پاسخ: آنتن ضعیفه. فقط تو بعضی نقطهها آنتن داری.
سوال: میشه شب موند؟
پاسخ: آره، اما فقط با مجوز و توی مناطق مشخص شده.
سوال: خطر حیوانات وحشی وجود داره؟
پاسخ: بله، ممکنه خرس یا پلنگ ببینی. اما اگر اصول رو رعایت کنی، خطری نداره.
حرف آخر من با تو:
دشت لار رو باید تجربه کنی تا باورت بشه! اونقدر قشنگه که آدم فکر میکنه تو یه فیلم سینمایی هست. اما یادت نره که ما مهمون این طبیعتیم. پس مراقبش باشیم که برای بچههامون هم باقی بمونه.